Περί Οίνου

Στην Ελλάδα δεν είναι γνωστό πότε άρχισε η καλλιέργεια του αμπελιού. Εξαπλώθηκε όμως γρήγορα σε όλη την χώρα και κατέκτησε σημαντική θέση στην οικονομία του τόπου. Σήμερα, μια από τις εκατοντάδες ποικιλίες που φτάνει μέχρι τις μέρες μας διατηρώντας σχεδόν ανέπαφο το όνομά της είναι η “Λιμνία”, όπως την αναφέρει ο Αριστοτέλης, η γνώστη σήμερα με το όνομα “Λιμνιο”.

Σήμερα, η επιστημονική καλλιέργεια, η εφαρμογή νέων μεθόδων οινοποίησης αλλά και η δημιουργία νέων ποικιλιών μας δίνουν την δυνατότητα να δοκιμάζουμε νέους τύπους κρασιών. Τα κρασιά διακρίνονται σύμφωνα με το χρώμα τους σε λευκά, ροζέ και ερυθρά. Σύμφωνα με την περιεκτικότητα τους σε διοξείδιο του άνθρακος σε ήσυχα, ημιαφρώδη, αφρώδη, ημιαεριούχα και αεριούχα. Την περιεκτικότητα τους σε σάκχαρα σε ξηρά, ημίξηρα, ημίγλυκα, γλυκά και αν είναι αρωματισμένα π.χ. βερμούτ.

Σήμερα σύμφωνα με την νομοθεσία της Ε.Ε. τα κρασιά χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες.
Οίνοι ποιότητας παραγόμενοι σε καθορισμένες περιοχές.
Επιτραπέζιοι οίνοι.
Η ρετσίνα αποκλειστικά ελληνικό κρασί ανήκει στους επιτραπέζιους οίνους. Κανείς εκτός από την Ελλάδα δεν μπορεί να παράγει κρασί που θα το ονομάσει ρετσίνα. Η ρετσίνα παράγεται από την ποικιλία του σαββατιανού λόγω της ελαφριάς του γεύσης. Η ποικιλία σαββατιανό καταλαμβάνει το 90% των αμπελώνων της Αττικής οι οποίοι βρίσκονται στην Ανατολική Ακτή.